یه خیابون پر از ستاره

امروز دوباره رفتم به اون کلینیک... همون که پرچم های رنگین کمونی داره. دقت کردم امروز دیدم پرچم ها هفت تا هستن.. رنگین کمون و یه صورتی پررنگ بعد از بنفش (واقعا هم دیدن اون یکی پرچم چند متری!! دقت زیادی میخواست)... ولی نمیدونم اون یکی برای چی بود.

رفته بودم فایلم رو باز کنم. چند تا فورم بود... که شبیه اش هیچ جا ندیدم... با سوالهای درست و حسابی. خب اینها مربوط به اقلیتهای ج//نسی بود.. مثلا سوال هویت جنسی که همه جا فقط دو گزینه داره.. تو این یکی موارد زیادی داشت.. هفت گزینه و یک گزینه دیگه برای مواردی که تو لیست نبود. باید همه جا همینطور باشه ولی هویت جن/سی محدود شده به دو مورد. اونی که باهاش حرف زدم خودش ترنس بود.. اف تو ام.. یه دورگه چینی-مکزیکی. فایلم رو وارد کرد.. ولی یه جا یه کمک کوچولو لازم داشت که یه خانم اومد. اون رو دفعه قبل دیده بودم... اونم تی اس بود... ام تو اف.. یه سفید آمریکایی. یه خانم دکتر هم بود تو اتاق.. یه خانم بیو-ه استریت. یه جا این خانم دکتر همه رو خانم خطاب کرد... همه روی حرفش خندیدیم و اصلا توجهی به نوع خطاب کردنش نکردیم (البته چون من هنوز رو این مساله وسواس دارم سریع تو کله ام پیچید ولی نه بطور ناراحت کننده) گفتم.. به نوع خطاب شدن هنوز وسواس دارم ولی دیگه مثل قبل مهم نیست برام. مخصوصا اگه از طرف آدمایی مثل خودم باشه و استریتهای باشعور. اما این حرف (خانم صدا شدن) رو از طرف یه استریت متعصب ه بی سواد هرگز تحمل نمیکنم.. قصد هم ندارم این حساسیتم رو کنار بذارم. خلاصه اینکه از اینطور جمعها خوشم میاد که مرز بین زن و مرد اینقدر کم و گاهی ناپیداست. کسی به چطور خطاب شدن اهمیت نمیده. اصلا چه اشکال داره یه زن رو مرد یا مرد رو زن صدا کرد... این که تو اصل قضیه تاثیر نمیذاره... پس چرا تو جامعه توهین حساب میشه!؟

خب ادامه اینکه... برای اولین بار.. یه جای معتبر.. من با هویت مردانه.. با اسم مردانه ثبت شدم!!... ثبت شدم یعنی وجود پیدا کردم.. یعنی شناخته شدم (دقیقا نمیدونم چه کلمه ای باید بذارم اینجا). تو فورم یه سوال بود درمورد اینکه چه اسمی رو ترجیح میدم... منم کوتاهه اسم آی دیم رو که خوشبختانه پسرونه است رو نوشتم. نمیدونم چرا اسمی که میخواستم رو ننوشتم... یعنی میدونی اصلا فکر نمیکردم بخوان فایل رو با اسم انتخابی خودم بذارن. جن.س رو هم که همون "ام" که درست هست.. گذاشتن. یه نکته که قبلا هم گفتم... اگه انتخابهای دیگه ای برای ج//نس وجود داشته باشه به من نزدیکتر.. اون رو انتخاب میکنم... ولی فعلا فقط همین هست.


(نمیدونی چطوری ام... بی جهت میخندم) .... (اتفاق خاصی هنوز نیوفتاده ولی خوشم!)


ازشون پرسیدم که از همجنسگراها و تی اسهای ایرانی هم اینجا میان.. گفتن که به ندرت.. در حد پنج-شیش نفر (در همین حدود). برام سوال ه پس این ال جی بی تی های ه ایرانی ه ال ای کجان؟... نکنه اینجا هم ترجیح میدن زیرزمینی زندگی کنن!.. حالا اینجا فقط یه کلینیک ه.. خب به جاهای دیگه میرن... ولی گذشته از مسایل بهداشتی موضوع های دیگه ای هست. ال جی بی تی های ارمنی اینجا برای خودشون یه سازمان کوچیک و کلاب دارن.. گردهمایی.. سفر.. و همه چی. یا مثلا آسیایی ها هم همینطور. ولی چرا ایرانی ها ندارن؟.. پس اینا کجا میرن... یعنی تو گروهای غیر ایرانی (حالا هر کجایی که باشن) مخلوط میشن.. بعد هم کم کم حل میشن؟... من اعتقادی به جدایی های نژادی و ملیتی ندارم و اصلا معنی حرفم این نیست که هم/ج//نسگراها یا ترنس ها گروه گروه شدن... فقط اینکه همه سازمانها برای خودشون برنامه هایی دارن و در کنارش هم همه باهم هستن. ایرانی ها هم باید اینطور باشن. اقلیتهای جن//سی ایرانی اینجا هم با خانواده هاشون مشکل دارن.. اینجا هم هنوز خیلی از خانواده هستن که این مسایل رو غربی!! میدونن و ایرانی ها رو کاملا استریت . خب این بچه ها باید بخاطر همین از جامعه اشون کنار بکشن.. حداقل جایی باشه که اینا رو دور هم جمع کنه!.. یا کسانی که تازه میان... یه گروه همزبان نباید باشه که از اینها حمایت کنه!؟


برگردیم به خودم. دکتری که باید ببینمش.. زیاد اینجا نمیاد.. چون کلینیکهای دیگه هم میره و چندصد مراجعه کننده داره.. جاهای مختلف. اینه که دیدار شد برای سه ماه دیگه. سه ماه خیلی زیاد ه... از انتظار بدم میاد. ولی فرصت خوبی ه برای مشخص کردن یه سری از مسایل. مهمترینش محل زندگی ه. در اینکه باید جای دیگه ای برم.. دور از خانواده.. شکی نیست. واقعا دیگه حوصله سروکله زدن با اطرافیان رو ندارم. از اینکه همش انتظار دارن چیزی رو بهشون توضیح بدی.. توقع دارن برای هر قدمت توجیه-اشون کنی... خسته شدم. دور شدن از همه آشنایی ها.. شده جزو زندگی و سرنوشت بیشتر تی اس ها... حتی هم/ج..نسگراها. من با این مشکل ندارم که از خانواده و دوست و آشنا دور باشم.. اتفاقا خیلی به این دوری احتیاج دارم (میگم که این جزو سرنوشتمون ه) ولی این فرصت سه ماه ه رو چطور برای یه عمل ضروری (غیر از موردی که بالا گفتم) و کار و نقل مکان و دوری تا حد امکان از نیش دیگران برنامه ریزی کنم؟؟.. عقلم به چیزی قد نمیده. من اصلا فکر این فاصله زمانی رو نکرده بودم.. برای همین همه چی قاطی پاتی شده. فقط یه راه دارم... اونم اینکه اون مابقی آدمایی که ازم چیزی نمیدونن هم بدونن!.. این شامل همکارا میشه فقط (یکیشون میدونه) (از بدشانسی نود و هشت درصدشون یا ایرانی ان یا ارمنی.. یعنی هر دو باهم و جدا). تا حالا چند بار صحبتهای ماها (ال جی بی تی ها) پیش اومده و اصلا خوشایند نبوده. از آدمایی که سالها اینجا بودن اینطور نظرات شرم آوره. اما میدونی که آزاد اندیشیدن تو چهارچوب مرزها نیست... به همون نسبت هم مرزهای آزاد نمیتونن به کسی آزاد فکر کردن بدن. احتمالا باید دست به دامن مشاور بشم.

..... .......... ... ............


کامنتها رو باز میذارم. میخوام بدونم درمورد "نبود جمعهای ال جی بی تی ایرانی" چی فکری میکنی؟.. منظور سازمانی ه.