بهار سردی ه... گاهی

.

.... (

..............................................

......................................................) ..........

اووممم.... ولی من این رو نمیخواستم بگم که... میخوام یه جریان بی مزه تعریف کنم.

خب... مدتی پیش یعنی درست شب قبل از عید پاک... تو پارکینگ یه فروشگاه تصادف کردم. تصادف که نه.. فقط یه برخورد کوچولو بود. اوه اول یه نکته.. کلا از رانندگی متنفرم.. ولی اجبار ه.. اگه نخوام باید تمام روز تو خونه بمونم.. چون اینجا وسایل نقلیه عمومیش در حد بدردنخوری ه. مترو که نیست (مترو فقط در محدوده مرکز شهر ه).. تاکسی هم که نیست (فقط بصورت آژانس.. اونم گرون!).. اتوبوس هم که نیم ساعت یه بار.. بیشتر مواقع هم دیر میکنه (راست میگم.. هیچوقت سر وقت نمیاد!)... خب فقط میمونه ماشین شخصی. البته اگه کسی همرام باشه رانندگی رو میندازم گردن اون. داشتم میگفتم... چون از رانندگی خوشم نمیاد رانندگیم هم تعریفی نداره... مخصوصا پارک کردنم (از این نظر کاملا شبیه دخترام) چقدر بدم میاد از پارک کردن تو جاهای تنگ... آخ متنفرم از این کار. پارکینگ اون فروشگاه هم خیلی تنگ ه.. انگار قحطی زمین بوده... شیبدار هم هست دیگه هیچی. تو سراشیبی پارک کرده بودم.. قربونش برم اونقدر هم شیبش زیاد بود که بدون گاز بیرون نمیومد. یه کوچولو گاز دادم... داشتم پشت سرم رو هم چک میکردم ها.. ولی نمیدونم چطور شد ماشین پشتی رو ندیدم.. یه دفعه بنگ. دلم ریخت... اومدم پایین دیدم زدم به بغل یه تویوتا... ولی هیچی هم نشده بود... یعنی خیلی کم. من که از تعمیر و خسارت  و اینجور چیزا زیاد سرم نمیشه ولی بنظر خودم خسارتش در حد دویست-سیصد دلار بیشتر نبود. راننده که یه خانم میانسال بود اومد یه نگاهی کرد.. گفت پارک کن بیا ببینیم چیکار کنیم. هیچی دیگه کارت و بیمه رو برداشتم رفتم. اون خانم بیمه و بیزینس کارتش رو داد.. و بله خانم.. دکتر روانشناس تشریف داشتن. من مدارک خانم دکتر رو گرفتم بعد مال خودم رو که دادم بهش گفتم اینکه چیزی نشده.. بیا اصلا به بیمه گزارش ندیم.. خودم ماشینت رو درست میکنم (واقعا هم به گرفتاریش نمی ارزید) اونم گفت باشه. مدارک منو پس داد و ازم فقط یه شماره تلفن و ایمیل آدرس گرفت و گفت که برای تعطیلات میره شهر دیگه.. بعد از اون.. روز دوشنبه تماس میگیره.. یعنی دو روز بعدش. بعد هم رفت. مدارکش هم موند پیش من.

حالا... خانم جین محترم که خودش زنگ نزد هیچ... من هم هر چی میل میزنم.. زنگ میزنم.. جواب نمیده. خب بابا جون ه من.... فهمیدم بیخیال شدی... بخشیدی... خیلی خیلی خیلی ممنون...... ولی خب حداقل بیا کارت بیمه ات رو پس بگیر!.. من اینو چیکارش کنم آخه!؟.. بامزه است.. به این میگن تصادف ناشی ها. اون شب هم با اینکه من مقصر بودم اون داشت منو دلداری میداد. اولش که فکر کرد احتمالا باید از اون!! راننده های تینیجر (معمولا سربه هوان) باشم (میدونم چون بعدش پرسید چند سالته فرزندم!؟ وقتی گفتم.. گفت نه بابا!!)... هی میگفت عزیزم مهم نیست.. اشکالی نداره... یکم هم شوخی کرد. آه.. عجیبه ها. فکر میکنم اصلا بطور کل جریان رو یادش رفته.. حتی فراموش کرده که کارت بیمه نداره. شاید دیگه باید برم مطبش. البته تا دو ماه و نیم دیگه مدت بیمه اش تموم میشه... بعد هم کارت جدیدش رو میگیره و مشکلی نیست.. فقط اگه تا اون موقع احتیاجی بهش پیدا نکنه.

احتمال میدم اینبار به خیر گذشته باشه... ولی امیدوارم دیگه پیش نیاد. اگه منو از رانندگی معاف کنن.. خیلی خوب میشه. اصلا.... آخه اینم شد شهر!؟.. رانندگی اجباری دیگه یعنی چی؟... شهر باید مثل نیویورک باشه... راحت... فقط بگی "تاکسی". یه چیزی دیگه هم هست.. این بار دوم بود که اینجوری به یکی میزدم. اون یکی تو پارکینگ کالج بود.. اووم.. پارکینگ کالج اصلا تنگ نیست.. خب ربطی نداره.. اونی که بهش زدم ماشینش خیلی کوچولو بود.. ندیدمش. راننده اش یه پسر خوش اخلاق بود.. اصلا نیومد نگاه کنه که چی شده. گفت نگران نباش.. طوری نیست!.. دیگه فعلا همینا.

دلهره گرفتم.. فردا چطوری برم سر کار؟