تب بهاری

امروز صبح زود از صدای برادرم بیدار شدم. داشت به مادرم میگفت که شدت زلزله!!! چقدر بوده. هنوز تو خواب و بیداری بودم... ولی یه سرچ تو ذهنم کردم بفهمم از کدوم زلزله دارن حرف میزنن ولی چیزی یافت نشد... خوابیدم.

صبح که با دوستم حرف میزدم.. پرسید فهمیدی زلزله شد؟... من تازه فهمیدم که اینجا بوده!.. حدود ساعت چهار صبح... مثل اینکه 4.4 بوده... محلش رو ده مایلی جنوب ه مرکز لس آنجلس زده بود.. خیلی نزدیک ه ولی من دیشب خیلی خیلی زیاد خسته بودم.. ساعت سه خوابیدم و تو اون یه ساعت تقریبا مرده تشریف داشتم!.. اینکه متوجه نشدم... فقط فکر کنم یه چیز مبهمی تو خواب حس کردم!

اینجا کلا زمین لرزه زیاد میشه.. لرزشش تقریبا هر روز احساس میشه ولی خیلی خفیف-ان. اوایل میترسیدم ولی کم کم عادت کردم. یادم ه چند سال پیش که تهران یه لرزش تقریبا شدید شد... خیلی ترسیدیم همه. ظهر بود.. رو تختم بودم که تخت شدیدا تکون خورد. اولین چیزی که یادم افتاد میدونی چی بود؟... یاد روشهای پناه گرفتن افتاده بودم. رفتم تو چهارچوب در ایستادم. بعد دیدم همه دارن اینطرف و اونطرف میرن... گفتم بیخیال بهتره برم پایین (آدم تو چنین مواقعی به درستی آموزشهای ایمنی شک میکنه.. چرا نمیدونم). خونه ما طبقه سوم بود و من تو راه پله ها ایستاده!! بودم و درحالی که از ترس میلرزیدم فکر میکردم اگه قبل از رسیدن به خیابون پله ها بریزه چیکار کنم!!!!!

یکی دو پله رفتم پایین دیدم هیچکس از خونه بیرون نمیاد. برگشتم.... وای!! خیلی خنده دار بود... تو اون اوضاع (بحث مرگ و زندگی ه دیگه) پدرم داشت لباس مناسب!!! میپوشید.. مادربزرگم داشت مانتو میپوشید... مادرم رفته بود همسایه طبقه بالایی که خیلی هول کرده بود رو جمع و جور میکرد و دلداری میداد (قبل از من رفته بود.. تو پاگرد بالا بود).. یه اوضاع عجیب و غریبی بود. بعد برادرم از پله ها اومد بالا و با رنگ پریده گفت پس چرا نمیاین!؟!... من رفتم پایین دیدم هیچکدمتون نیستین اومد دوباره خونه! اینو که گفت من عصبانی شدم گفتم همینجوری گذاشتی تنهایی!! رفتی... گفت حالا که برگشتم!.. تازه ما دعوامون گرفت. تا همه جمع شدیم که بریم بیرون همسایه پایینی که به جای خیابون اومده بود طبقه ما گفت کجا!؟.. تموم شد! بیان.. بیان بریم باهم یه چایی بخوریم!!!!!!  فکر کنم "زلزله" ما رو دید خودش بیخیال شد. (همه اینها فقط چند دقیقه کوتاه بود ولی طولانی بنظر میاد انگار که زمان کش اومده بود)


تا شب که با دوست و فامیل و آشنا درمورد زلزله حرف میزدیم از کارهایی که تو اون شرایط کردن فقط خندیدیم. مثلا یکی میگفت دیر از خونه بیرون رفته چون اول از همه یاد آکواریومش افتاده که نیافته!.. یکی دنبال جوراب میگشته!...

خلاصه اون بار رو خدا رحم کرد. اما جالب ه مردم شهری مثل تهران نمیدونن موقع زلزله باید چیکار کنن.. هیچکس از موارد ایمنی چیزی نمیدونه. با وجود اینکه خطرش همیشه هست.. ولی هیچکس آمادگیش رو نداره. از این نظر بقدری ضعیف هستیم که با وجود ترس عمل عاقلانه ای انجام نمیدیم. وضعیت شهری و خونه سازی هم که دیگه هیچی. یه جورایی با وجود ترس شدید بیخیالیم (من هنوز ترسی رو که اون روز داشتم رو کاملا یادم میاد).. شاید به شانس بیشتر متکی هستیم تا به خودمون (به سازماندهی و آمادگی.. به آگاهی از عکس العملهای مناسب... به هر چیزی که بستگی به ما داره برای کم کردن هر چه بیشتر خطرات جانی (حداقل) خسارتهای مالی که هیچی!)

در کنار اینها ترس از قوانین مسخره چنان تو ذهنها حک شده که تو اون شرایط هم بیشتر افراد فکر حجاب و لباس هستن. بیشتر مردها اگه شلوارک پاشون باشه میرن دنبال شوار. اکثر زنها هم اولین چیزی که بردارن روسری ه.... درصورتی که اگه فرصتی برای برداشتن چیزی باشه خب طبیعتا اون باید آب باشه.

بهرحال امیدوارم وقوع زلزله تا موقعی که فرصت کنیم خودمون رو آماده کنیم به تعویق بی افته (فکر اینکه بگیم "خدا نکنه زلزله بشه" بقدری ساده لوحانه و مسخره است که هر کی بگه خودش میدونه!). بیشتر از این چیزی نمیگم... نمیخوام وارد بشم.. خودت میدونی چرا.

...

یه توصیه: اگه اهل دعا کردنی.. سعی کن دعاهات معقول باشه. نذار جو خوش قلبی بگیردت.